با   وجودی   که   فاصله ی   فریمان   تا   مشهد  

بیش   از  75  کیلومتر   نبود  اما  مسافرت  به 

مشهد    و    چند    روز   اتراق  کردن   برای  

زیارت  و  سیاحت   تقریبا  از  ارزوهای  دست

نیافتنی   برای  ما  بود  دوران کودکی وسالهای

 30تا37 فقط  ارزوها  و خیال  ما می توانست

پروانه های  اندیشه  را به مشهد ببرد وضعیت

نابسامان   مالی    از   طرفی   و  عدم   وجود

امکانات  حمل  و  نقل  مناسب ،این مسافرت را

 به  صورت  رویاهای  دست نیافتنی در اورده

بود  یکی  دو  تا  اتوبوس  کهنه  و  قدیمی  که

 بگمانم    قبل    از   جنگ دوم   جهانی   بودند

انحصار   تردد   و  حمل   و نقل  از  فریمان به

 مشهد   را   در   اختیار   داشتند   و  ما  به انها

چون موتور جلو بودند اصطلاحا(بنز- دماغ دار)

می گفتیم   که   رانندگان  انها  هم  فقط به زحمت

 می توانستند این   هیولای  مانده  از  قرن  بوق

را  کنترل کنند زیرا خودشان به هیچ وجه اشنایی

به تعمیر موتور نداشتند و معمولا گویاقرار

طبیعت براین بوده که هر ماشینی که از خط

و جاده های تهران از رده خارج می شود

روی جاده خاکی فریمان و حومه راه اندازی

شود تا انها هم نان ازعمل خویش خورند

اما مشهد رفتن ان زمان از افسانه های باور

 نکردنی بود .هر مسافر یا زایرهمراه 

خانواده با کوله بار که چه عرض کنم

چادر شبی پرا ز انچه تصور می شد

می بستند نان قاق ،کشک و سایر

خوراکیهای محلی را برای سد جوع 

 و ارتزاق 10 روزه برمی داشتند چون

ضعف اقتصادی توان خرید انان را از

ماکولات مشهد به حد صفر پایین می اورد

و باید خود هرانچه به عنوان سد جوع در

این 10 روز لازم باشد با خودبیاورند و

از طرفی هر خانواده واجب کفایی می

دانست که نذورات خود را طی این چند

 سالی که گذشته بردارد وبدست خود ادا

نماید از جمله، گندم برای کفترای امام

رضا ع  بود گندمها را در گونی و کیسه

های بزرگی قرار می دادند باور کنید

بعضی از همسایگان ما کفتر باز بودند 

و ما که کودک بودیم از دولتی سر این

کفتر بازها نیم نگاهی دزدکی به چرخش

و جولان انها در فضای بالای سرمان

 می انداختیم و لذت خاصی می بردیم و

کفتر بازی در فریمان انروزگار به نوعی

تحریم فرهنگی شده بود و نگاه کردن ما

گناه کبیره محسوب می شد اما همین ادما

که تحریم های شدید و غلیظی را برای

کفتربازان در فریمان ترسیم می کردند کیسه

 کیسه گندم نذر کفترای امام رضا می کردند

و چه لذتی داشت که ما احساس می کردیم به

مشهد که برسیم دیدن کفترها دیگر گناه نیست

چون ما ل اقا ست و ملاقات با کفتر ها و دانه

پاشیدن برای انها به نوعی روح ما را جلا

می داد و درون ما را نو نوار  می کرد

بچه بودیم اما چند روز مانده به مسافرت

مشهد سعی می کردیم از دروغ گفتن 

 پرهیز کنیم حتی شرممان میشد که خود

را الوده ی دروغ سازیم و احساس می

کردیم هاله ای از روحانیت در اطراف ما

پدید امده   و بنوعی خود را از انچه مکروه

و ناپسند بود دور نگاه می داشتیم 

(عجب صفایی داشت )این گونه تعهدی راکه

در خود ایجاد می کردیم

        (  ادامه مطلب در قسمت بعد)